The silenced mind

Something safe can become a prison.
Walls being too familiar, keeping out the world
While tenderly preserving a monastic sanctity.
When did it all become such a threat?
Peace being lost in the claiming of freedom…
We wait, we tremble
While wars are being fought
Inside the caves
Of the silenced Mind.

 

 

Er zijn dingen die voor ons, mensen, te groot zijn: pijn, eenzaamheid en dood, maar ook schoonheid, verhevenheid en geluk. Daarvoor hebben we de religie geschapen. Wat gebeurt er als we die verliezen? Die dingen zijn dan nog steeds te groot voor ons. Wat ons blijft is de poëzie van het individuele leven. Is die sterk genoeg om ons te dragen?
(Nachttrein naar Lissabon Pascal Mercier)

 

Lang geleden volgde een jonge vreemdeling het pad naar de top van Djudi. Hij was een vrome pelgrim, hij wilde gaan bidden op de heilige grond van de Ark. De tocht was moeilijk en gevaarlijk en de pelgrim raakte uitgeput. Toen ontmoette hij in het desolate rotslandschap een man die naar beneden kwam. De pelgrim vroeg hem of het nog ver was naar het heiligdom. Héél ver, antwoordde de man in het voorbijgaan. Die man was de vermomde Satan. De jonge pelgrim werd wanhopig toen hij dat hoorde, hij dacht dat hij nooit de top zou kunnen halen. Hij bouwde zich ter plekke een stenen hut en bleef daar wonen tot aan zijn dood. Die kleine ruïne, de verlaten woonplaats van de kluizenaar, is volgens Ishak nog steeds te zien, en de mensen van Hassana leverden het verhaal van de eenzame pelgrim over van generatie op generatie. Ze noemden die plek onder de top van de berg de Djudi Wens. 

 

 

“In Passing” by Sterling Hayden, who lived 1916-1986.

 To be truly challenging, a voyage, like a life, must rest on a firm foundation of financial unrest. Otherwise you are doomed to a routine traverse, the kind known to yachtsmen, who play with their boats at sea- ‘cruising’ it is called. Voyaging belongs to seamen and to the wanderers of the world who cannot, or will not fit in. If you are contemplating a voyage and you have the means, abandon the venture until your fortunes change. Only then will you know what the sea is all about.”I’ve always wanted to go to the South Seas, but I can’t afford it.” What these men can’t afford is NOT to go. They are enmeshed in the cancerous disciplines of “security.” And in the worship of security we fling our lives beneath the wheels of routine-and before we know it our lives are gone.

 What does a man need–really need? A few pounds of food each day, heat, and shelter, six feet to lie down in–and some form of working activity that will yield a sense of accomplishment. That’s all in the material sense. And we know it. But we are brainwashed by our economic system until we end up in a tomb beneath a pyramid of time payments, mortgages, preposterous gadgetry, playthings that divert our attention from the sheer idiocy of the charade.The years thunder by. The dreams of  youth grow dim where they lie caked in dust on the shelves of patience. Before we know it, the tomb is sealed. Where, then lies the answer? In choice. Which shall it be: bankruptcy of purse or bankruptcy of life?

 

 


by